Batiburrillo.net Lunes, 12 de mayo de 2008 | 11:21
Páginas vistas desde 1/01/2008: 3040809 | Hoy: 9541
Visitantes totales: 1092440 | Hoy: 3963 | Online: 192
¡De todo un poco!
 

Sextinario: trinta e seis + tres

 

  Destacado

Reparar instalación de Windows XP

 

Publicidad
Alabaja.com

 

  Suscripción por correo

Recibe las novedades de Batiburrillo.net

Introduce tu email:
 


 


 

Gentileza de FeedBurner

 

  Descargas de Software

Últimas novedades

 

  Foros de Batiburrillo

 Últimos mensajes
12.05 4:44 jose0102
Mensaje Problema con Need ...
12.05 12:15 GerM!an
Mensaje Citar en phpbb3
11.05 11:45 mimomo
Mensaje Foro dedicado al i...
11.05 11:31 mimomo
Mensaje Problemas en la co...
11.05 9:58 GerM!an
Mensaje Problemas emoticon...
11.05 10:01 fqts
Mensaje Unir archivos PDF ...
10.05 7:16 GerM!an
Mensaje Cambiar o agregar ...
10.05 5:09 mandolinaes
Mensaje Convertir bb2 a bb...
09.05 11:59 fabriciano
Mensaje PLZ AYUDA CON UN P...
09.05 5:52 chemycal_boy
Mensaje ¿problemas con cod...

 

Trucos Informáticos - Sistema operativo Trucos
Optimiza tu sistema
Software Software
El programa que necesitas
Imaginación Imaginación
Para pensar

 

Dell
Experiencia en calidad
Configuración personalizada de tu PC
¡Lo último de la tecnología al mejor precio!

 

  Noticias

La crueldad en un grado extremo
¿Contra quién votamos?
Poemas en el asfalto
Ordenador que piensa por ti
Se come carne de sus nalgas
La muerte festiva
El cambio climático


Es la última obra, hasta ahora, de Marica Campo, nacida en Val do Mao (O Incio), provincia de Lugo, en 1948. Profesora de Lingua Galega en el IES Poeta Díaz Castro de Guitiriz, es autora de libros de poemas (Tras as portas do rostro y Pedinche luz prestada), de obras de teatro (O Premexentes non pode cos paxaros rebezos), de narrativa (Confusión en morte de María Balteira y Memoria para Xoana). En este año 2007 consiguió el premio de la Asociación de Escritores en Lingua galega por su libro Abracadabras.

Sextinario: trinta e seis + tres es un libro en el que se desgranan, como nos indica su título, treinta y seis más tres sextinas, un modelo de composición poética poco usual. En el año 1977, el genial artista catalán Joan Brossa, publicó su Sextines 76. La sextina fue inventada por el poeta medieval Arnaut Daniel. Otros autores que han experimentado con esta forma de composición poética son, según nos cuenta Carlos Paulo Martínez Pereiro, prologuista de esta obra de Marica, el renacentista Bernardim Ribeiro, además de Camões y Diego Bernardes.

La sextina está formada de seis sextetos (o sextillas) y un terceto final, de versos decasílabos, que en ocasiones son heptasílabos, con rimas repetidas en todas las estrofas de una manera continua y sistematizada. Las rimas (o palabras) que aparecen en el primer sexteto, en la secuencia de versos 1, 2, 3, 4, 5, 6, se repiten en la siguiente estrofa en la secuencia 6, 1, 5, 2, 4, 3. En las estrofas siguientes lo hacen de idéntica forma, tomando como modelo siempre la estrofa anterior. El terceto final retoma, habitualmente en el inicio y en el fin de cada verso, las seis rimas (o palabras) de dos en dos, en el mismo orden que en la primera estrofa.

Aquí os ofrecemos una muestra:

Silencio

Loitei a vida enteira cun só nome
a piques de saírme polos labios,
sei o tamaño, a forma e até o eco
que deixará no ar se o digo un día.
Mentres tanto palabras como pombas
ceibei a competir coa voz do vento.

Non o podo lembrar, anda no vento,
que quen o pronunciou queimou o nome,
derradeira, quizais, das súas pombas,
liberouno e despois cerrou os labios.
Eu sei que morrerei feliz o día
en que o descifre á fin no son do eco.

O oco da palabra vai no eco,
eternamente vougo polo vento.
Non volverá existir, non verá o día,
xamais regresará o nome ao nome.
É grande para min, non teño labios,
o meu pombal quedou case sen pombas.

Xa non queren voar, xa non son pombas,
anacos de papel que leva o eco.
Se eu dixese o que soño, novos labios
volverían a min, sería vento
a percorrer o mundo cun só nome,
o que quero dicir mais non hai día.

Virá fatal, ha vir, un outro día:
Deixarei dunha vez o ar sen pombas,
no delirio a morrer direi o nome
que procurei sen fe, febril no eco,
neste me eu baleirar tamén no vento,
nun voo de palabras como labios.

Chegará a hora e hei pechar os labios,
cando estea a chegar a luz do día,
e aínda hei procurar no fol do vento
ese amencer de abril orfo de pombas.
Mesmo morto ha soar na voz do eco
a negarse a si mesmo, xa sen nome.

Non ten nome o silencio, non ten labios,
levantan cando o digo voo as pombas
e pousan no ar do eco a facer vento.

________________________________________________________

 

Es singular y atractiva la sextina Cortazaraina, dedicada a Julio Cortázar, que recurre a palabras inventadas para dar forma a alguna de sus composiciones. Marica hace lo mismo. Este es el resultado:

Cortazaraina

Albamente, así cedo, nunha limba
ao compás dos lamurcios e na liomba
volver atrás o lámpado da glucia.
Maramando na praia, abrir o leso
a todas as lembranzas, fretar lanxios.
Nas sombras de tralén, aldar a boca.

Non sabes lumegar coa túa boca,
aprenderás cabo de min na limba
e verás como ardoran moitos lanxios.
Alí eu poñerei a nosa liomba,
ofrecereiche en cunca todo o leso
e así has coñecer un mar de glucia.

A vida éche moi longa, pouca a glucia,
cómpre salmelentar lambando a boca
para proclivecer o sol e o leso.
Agárdanos moi branca acesa limba
no medio e medio cenital da liomba
mentres, polo arredor, cantan os lanxios.

Algún día verás aquí os lanxios
a mesturar a súa e nosa glucia.
Será un albecer na grande liomba
cando o salmelentado chegue á boca.
Alí será, todo esplendor a limba,
a cantiga primeira polo leso.

Perderas as batallas polo leso,
pasaras toda a vida a buscar lanxios
lonxe do cardiomol, alén da limba.
Entreveras, quizais, algunha glucia
no tremulir do cordio cara á boca
a presaxiar o nome azul da liomba.

Un mundo de selenes vén á liomba
cando ti vas comigo polo leso
a iniciares a rolda dende a boca.
Tamén nos fan un corro silvos lanxos
e beben no moldor enteira a glucia
mentres ti soldemoras pola limba.

A túa danza, a limba nesta liomba,
do carrusel do leso leva os lanxos
a poñerche de glucia toda a boca.

________________________________________________________

 

El libro ha sido editado por Sotelo Blanco en su colección poética Edoy Leliadoura.

Artículos relacionados:
  Carta de una niña
   ▪
Vender la PAZ
  La sabiduría del proverbio
  Los cinco secretos de una mujer feliz... y algunas reflexiones

 

El sexo es un coñazo

Curiosidadesn monólogo sobre el sexo. Las elucubraciones de un hombre que no encuentra en la práctica del sexo los beneficios que produce. Si el sexo fuera tan bueno como dicen, el PSOE ya lo habría hecho público.
Hoy en día, todo el mundo dice que se lo pasa ...

 

Fantasía culinaria

SingularesImágenes en las que se juega con la fantasía. Los protagonistas son objetos y alimentos comunes, corrientes, los que día a día se mueven por la cocina de nuestra casa, se colocan en la mesa, se almacenan en la despensa. El terrorífico bollo de pan contrasta con el ...

 

Kyolo, haz hablar a los muñecos

DisquisicionesBueno, no sé si el título de este artículo es el más adecuado. Tal vez no. He llamado muñecos a todas las personas o personajes que forman parte de una fotografía. ¡No te sientas ofendido! Kyolo permite añadir bocadillos en los que incluir texto, haciendo así hablar a los personajes que están en la foto....